گفتمش دل می خری پرسید چند؟

                                                    گفتمش دل مال تو تنها بخند. خنده ای کرد و
         

   دل ز دستانم ربود تا به خود بازآمدم از کنارم رفته بود

      من از هزار سال خستگی از کنج زندون اومدم

 
     
                                                    دلم کویر قربت به عشق بارون اومدم

          غرور تیکه تیکه مو می خوام که مرحم بزنم

                                                            غصه های یه عمر رو دوش عالم بزارم

       من که یک دسته خاکی ام غبار قلب پیرمو

                                                                پاک کنه رها کنه رویا هایه اسیرمو

         می خوام که از یاد ببرم هرچی ازم گرفته شد

                                                         می خوام فراموش بکنم هرچی داشتم پنبه شد

      خنده تلخ ادما همیشه از دلخوشی نیست

 
     
                                                  گاهی شکستن دلی کمتر از ادم کشی نیست

    
     گاهی دل اونقدر تنگ میشه که گریه هم کم میار

      آنقدر در گفتن يک حرف حاشيه رفتم و به جای
       نوشتن تنها يک کلمه گوشه ی دفتر خاطراتت شعرهای
       حاشيه ای نوشتم تا عاقبت در حاشيه ی
       چشمهايت افتادم .
      حالا كه حاشيه نشينی را تجربه می كنم ،
       بگذار يک حرف حاشيه ای ديگر بزنم

       دوستت دارم

دلم برای کسی تنگ استکه تا شمال ترین ِ شمال

                                      و در جنوب ترین ِ جنوب همیشه در همه جا

 زندگی یک گل سرخ است
                   پر از عطر، پر از خار، پر از برگ لطیف
یادمان باشد اگر گلی را چیدیم،
                              عطر و خار و گل و برگ،
همه همسایه دیوار به دیوار همند.

 تو خیلی بزرگی و من خیلی کوچیک،
جالب اینجاست که تو به این بزرگی،
هیچ وقت من رو به این کوچیکی،
فراموش نمی کنی ، ولی من به این کوچیکی،
تو به این بزرگی رو گاهی فراموش میکنم.
 

من اگر اشک به دادم نرسد می شکنم
اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم
اگر از هجر تو آهی نکشم،
تک و تنها، به خدا می شکنم!!
 

قطار می رود! تو می روی

 تمام ایستگاه می رود!و من چقدر ساده ام

هنوز به انتظار توبه نرده های ایستگاه تکیه داده ام